Corona: Een nieuw, verbindend normaal gezocht

Corona. Zullen de jaaroverzichten in december iets anders doen dan de crisis evalueren?

Evalueren doen de media namelijk continu. We krijgen elke dag, elk uur nieuws over de crisis. De Veiligheidsraad volgt het advies van de virologen (niet). Er zijn nieuwe besmettingen en ziekenhuisopnames. Leerkrachten zoeken hun weg in digitaal leren.

Nieuws, nieuws, nieuws

Politieke leiders worden met argusogen gevolgd. Je moet het maar doen, denk ik dan. Zonder draaiboek een enorme crisis bedwingen. Grote knopen onder tijdsdruk doorhakken.

Ik heb het best moeilijk met deze overcommunicatie. Ik merk hoe men ons bang maakt. En we hebben over iedereen een oordeel: niet enkel over die politici, ook over de politie en de puberzoon van hiernaast. Want is zijn bubbel nu niet verdacht groot?

In deze ongeziene crisis onthoud ik dat ik zelf keuzes mag maken. Ik hoef niet elke nieuwsuitzending gezien te hebben. Ik mag verdwijnen in een boek. Corona loopt niet weg.

De diepere betekenis van onze jobs

Natuurlijk sluit ik me niet af voor deze crisis, maar ik probeer corona met vertrouwen te beleven. Nu ouders thuis de onderwijspet eens hebben opgezet, beseffen we pas wat een fantastisch werk leerkrachten leveren. Obers brengen ons een avond zorgeloos tafelen met onze vrienden na een drukke week. Wat zouden we doen zonder logistieke medewerkers die supermarkten bevoorraden?

Misschien moet niet alles draaien rond winstmarges en ons groei-groei-groei-model. Leerkrachten, verpleegkundigen en vuilnisophalers bieden zulk waardevol werk. De vanzelfsprekendheid van die beroepen stellen we nu pas in vraag. Corona dwingt ons terug te keren naar de essentie. Onze job heeft een ruilwaarde in onze maatschappij. Ieders talenten inzetten om elkaar zo te helpen groeien. Zou het daar niet om moeten draaien in een nieuw economisch model?

Van essentie naar intentie

Zo ga ik van essentie naar intentie. Vanuit overvloed voel ik de goede intenties in mijn omgeving. Laatst had ik een verkeersaccident met wat blikschade. De agent die ter plaatse kwam, was zo zorgzaam. Hij maakte tijd, gaf praktische tips voor de verdere afwikkeling en benadrukte dat we altijd mochten bellen. Mensen helpen, is dat niet het mooie aan de rol van politie?

Dat intenties niet in centen uit te drukken zijn, bewijst mijn collega die vrijwilligerswerk deed in een woonzorgcentrum. Corona geen kans geven door alles te ontsmetten en tegelijk bewoners ontmoeten. Tijd voor een gesprek en onthaasten. Wat is dat niet waard?

Misschien moeten we ons andere vragen stellen dan: “Wat loopt slecht en wie maakt fouten?” Gaat het niet om wat ons echt vooruit helpt in deze crisis? Wat ondersteunt ons? Wat laat ons groeien als mens en als maatschappij? Wat geeft ons levenskwaliteit?

Andere keuzes na corona

Ik neem me alvast voor me deze vragen te blijven stellen en meer in het nu te leven. We weten niet wat corona of het leven morgen brengt. Ik geniet nu meer van kleine dingen. Van mijn tuin, van een glimlach, van de stilte. Die dankbaarheid wil ik niet meer loslaten.

Het is tijd voor wat anders, voor iets waarvan de zaadjes al geplant zijn. De afgelopen periode werd de connectie met mijn gezin veel hechter, we hadden opeens veel meer tijd voor elkaar. De verbinding wil ik blijven versterken, niet enkel in mijn gezin. In iedere ontmoeting wil ik, waar ik kan, naar de kern, naar een diepere laag door essentiële vragen te stellen. Wat houdt je bezig? Waar word je blij van? Wat brengt je tot leven? Waarvoor sta je graag op? Ik wil zo de ander zien en gezien worden, raken en geraakt worden.

En als we elkaar zo kunnen ontmoeten, gaan we rijker naar huis. Daar ben ik van overtuigd.

Wordt het eenvoudig? Neen, maar corona is een kans. Als er binnenkort steeds minder mensen ziek worden, mogen we niet doen alsof corona maar een slechte droom was. Het nieuwe normaal kan anders en beter.